Pojawiasz się w łonie matki, rodzisz się, rozwijasz, a otaczający cię świat chłoniesz jak gąbka. Uczysz się, przyswajasz niezliczoną masę informacji, nabierasz świadomości otaczających cię ludzi, rzeczy, wreszcie zaczynasz poznawać siebie. Wizja ta wspólna jest dla wszystkich ludzi. Wspólny jest też fakt, iż każdy z opisanych powyżej etapów jest częścią jednego wielkiego planu rozwoju. Przebiega on instynktownie, a co za tym idzie, nie mamy na niego większego wpływu. Dopiero z czasem, gdy nabieramy samoświadomości, kiedy uczymy się rozpoznawać własne potrzeby i kierować naszym życiem tak, aby owe potrzeby zaspokajać, mamy szansę stać się przysłowiowymi panami swojego losu. Proces ten dotyczy ewolucji człowieka jako żyjącego organizmu i funkcjonującej w grupie jednostki. Można jednak w powyższym opisie w prosty sposób odnaleźć alegorię etapów rozwoju kariery zawodowej.

Planowanie ścieżki kariery zawodowej to długotrwały, bardzo dynamiczny i dość złożony proces. Długotrwały, ponieważ rozpoczęty wcześnie, najlepiej na etapie wyboru szkoły szczebla średniego, kontynuowany jest przez dalsze lata nauki i pracy zawodowej. Dynamiczny, ponieważ podczas mijającego na zdobywaniu wiedzy i umiejętności czasu zmienia się koniunktura na rynku pracy i z punktu widzenia przyszłego pracownika konieczne jest nadążanie za jego potrzebami. Złożony, ponieważ wymaga wzięcia pod uwagę wielu czynników, których młody, niedoświadczony człowiek sam najczęściej nie zauważa.